Veel sneller verhuisd dan gepland…

Van Marc kregen we het volgende emigratieverhaal. Leuk om te lezen dat het vlot en goed kan gaan. Deel ook uw ervaringen en stuur ze ons ter publicatie toe.

Al vele jaren kwamen we op vakantie in de Harz, vanwege de prachtige natuur, grotten en mooie dorpjes. Iedere keer als we daar op de camping stonden, fantaseerden we over wonen in dit gebied, maar “dat doe je niet”, dus gewoon weer terug naar huis…

We woonden tot afgelopen maand in een leuk dorp aan de rand van de Veluwezoom. Dichtbij de bossen en allerlei voorzieningen, maar een beetje beperkt qua ruimte, ondanks dat we een uitgebouwd hoekhuis hadden. Onze kinderen zijn net als ik, echte buitenmensen en moesten altijd de straat op om een balletje te trappen.

Fanfare bij ons op de stoep tijdens het dorpsfeest

Fanfare bij ons op de stoep tijdens het dorpsfeest

Dan de kneuterigheid van de gemeente: we hadden een verwilderde coniferenhaag van bijna 4 meter hoog weggehaald en wilden daarvoor graag een klimop-heg terug plaatsen, dat mocht niet, want ik mocht geen palen (voor het begeleidende betongaas) in de grond zetten hoger dan 1 meter. Ook mijn schuurtje mocht ik niet van een puntdakje voorzien, omdat de voorkant maar liefst 5 cm uit de rooilijn stond (nota bene sinds 1965). Tot slot moest ik m’n zelfgemaakte overkappinkje voor de aanhangwagen weghalen…

Vertrek naar een plek met meer ruimte en vrijheid op je eigen erf, werd begin dit jaar dus weer actueel en we besloten op internet naar huizen in Duitsland te gaan kijken. Ook hebben we de emigratiebeurs in Houten bezocht, waar we veel waardevolle informatie gekregen hebben. Ook deze website werd regelmatig geraadpleegd en diende als basis voor een “checklist”.
Onze keuze viel op twee “renovierungsbedürftige” huizen en we hadden al gauw een afspraak gemaakt met de makelaars. Pensionnetje geboekt, kinderen naar opa en oma en mijn vrouw en ik richting de Harz. Omdat we contact hadden gehad met de makelaars, wisten we de adressen nu ook, een verschil met Nederland, waar de adressen gewoon op sites zoals Funda staan. Na inchecken dus meteen even op pad om de huizen en omgeving te bekijken: de huizen waren inderdaad aan een opknapbeurt toe, daar waren de vraagprijzen ook naar, maar de omgeving was echt super.

De voorkant van ons huis met oprit

’s Avonds heerlijk gegeten in Bad Sachsa, niet al te groot, maar toch met voldoende goede en vooral “preisgünstige” eetgelegenheden en de volgende ochtend naar de eerste afspraak. Vriendelijke makelaar, maar eenmaal binnen… pfff, wat een werk, het huis was erg “hokkerig” en vochtig, van de schuur was het dak eigenlijk al helemaal weg en dan de tuin van ruim 4.000 m2: die lag dus bijna geheel op een helling en ondanks fanatiek klauterwerk, lukte het me niet het natgeregende paadje op te komen. Op naar huis # 2.

Het andere huis lag aan een doodlopend weggetje, vlakbij een stromend beekje, een stuk of 5 huizen naast elkaar met allemaal een mooie, licht glooiende diepe achtertuin. Wel een stukje van de stad, maar qua ligging en uitzicht echt prachtig. Goed, wederom een vriendelijke makelaar, maar dit huis had 10 jaar leeg gestaan, zonder verwarming en dat was goed te zien. Veel vocht dus, maar er was zeker nog wel wat van te maken. Wij behoorlijk in dubio: zoiets van de grond af renoveren, zelfs slopen, of toch iets meer uitgeven en er sneller in kunnen trekken. Komen we op het punt van de prijs, zegt de makelaar ineens dat er reeds een volgende gegadigde op de stoep staat, beetje vreemd voor een huis dat al zo lang leeg staat, maar goed.
Sta je dan weer op straat, in de regen, 450 kilometer gereden en eigenlijk nog niets bereikt… Tot plotseling een vriendelijke man zich tot ons wendt: “Ah, Nederlanders, leuk, wat komen jullie doen?”.

Zwembad opzetten in de tuin

Verhaal uitgelegd, ook verteld dat we al heel lang binding hebben met het gebied; mijn vader heeft bijvoorbeeld vroeger vlakbij gewoond. Vervolgens vertelt de man dat er nog een huis in de buurt te koop staat, waarvan hij al twee jaar het onderhoud doet. Of we anders maar even mee lopen om binnen te kijken. Zo gezegd, zo gedaan. Eerste indruk: wow, leuk huis, ruim, volledig onderkelderd, op een perceel van 2.500 m2. Het huis staat dan nog wel helemaal vol met allerlei spullen, die de vorige eigenaar graag achter wilde laten, “part of the deal” zeg maar. Even later zitten we bij hem (later dus onze nieuwe buurman) aan tafel aan de koffie, beetje praten over de prijs; die hadden we laatst op internet al gezien en was net boven ons budget. De buurman had echter wel een indicatie van de uiterste vraagprijs en voor we het wisten, hadden we de eigenaar aan de lijn. Het huis stond ons erg aan, dus toch maar een telefonisch een dusdanig bod uitgebracht, waarvan we dachten dat het toch niet door zou gaan.

’s Avonds terug in het pension, wilden net naar bed, plotseling telefoon: “We accepteren jullie bod”. Oeps, en nu? Of we over een uurtje terug mochten bellen. Dit gaat wel heel snel, net anderhalve dag in Duitsland, slechts ter oriëntatie en nu al zo goed als vast aan een huis. Anyhow, de volgende dag al samen met de makelaar, die officieel de bemiddelaar was, nog eens in detail door het huis. Ik had nog twee weken vakantie, ook geen probleem, want twee weken later zaten we bij de notaris…

net buiten het dorp

Dan besef je opeens pas goed dat je niet zomaar een vakantiehuis hebt gekocht, maar gaat beginnen aan een complete emigratie. Plannen maken dus, het belangrijkste: de school van de kinderen, maar de vakanties beginnen in Duitsland veel vroeger, dus om ze nog even in hun nieuwe klas te laten wennen, zouden we eigenlijk over twee maanden al moeten verhuizen. Daarom een gedetailleerd stappenplan opgezet, van vuilnisbak tot verzekeringen, van water/ licht tot inschrijven op school. Dan is het handig als er websites zoals deze bestaan om te kijken of je niets vergeet.

Gelukkig begrijpt iedereen in onze nieuwe straat de situatie en is super behulpzaam, de buren regelden bijvoorbeeld de aansluiting van de nutsbedrijven en gaven adressen en telefoonnummers van alle instanties, die op hun beurt weer ruim de tijd voor ons namen om alles uit te leggen. Bij de “Grundschule” werden onze kinderen “ondervraagd” en getest om zo tot een goed instapniveau te komen. Gelukkig waren we thuis al een tijdje bezig om Duits met ze te oefenen, dus de basis was er. Tijdens hun Nederlandse voorjaarsvakantie is mijn vrouw alvast een keer met de kinderen naar Duitsland gegaan, omdat ze toen al anderhalve week in hun toekomstige klas mee mochten lopen. We hebben ons nog nooit zo welkom gevoeld: de manier van afspraken maken, zo gemakkelijk een gemeentehuis binnen lopen, iemand de weg vragen, echt heel fijn.

Sinds een paar weken zijn we officieel verhuisd en ingeschreven in de nieuwe gemeente, dan vervallen automatisch een hoop zaken in Nederland, denk aan voertuigen op naam, verzekeringen, etc. Al heel veel van te voren geregeld, zoals de auto tijdelijk op naam van mijn vader, totdat we hem op Duits kenteken hebben laten zetten en het afsluiten van tijdelijke expat-verzekeringen, totdat we ingeschreven zijn bij de Duitse “Krankenkasse”. Ik ben blijven werken voor een Nederlands bedrijf, dus een aantal bindingen met Nederland blijven bestaan.

Qua integratie heeft het recente dorpsfeest goed meegeholpen, evenals dat ik gelukkig de taal al redelijk goed spreek en mijn gezin heel erg probeert mee te doen met allerlei activiteiten en zich inzet om de taal machtig te worden. De buurt helpt enorm mee met van alles en we komen regelmatig, zonder afspraak, bij elkaar over de vloer voor een kopje koffie of een biertje. We hebben ook veel steun gehad van de makelaar, die we als aanspreekpunt mochten blijven gebruiken, ook voor zaken die niet met een bank of huis te maken hadden.

visvijver op loopafstand

Je kunt je niet voorstellen, hoe goed we het naar onze zin hebben, de ruimte, zowel binnen als buiten, de beleefdheid van de mensen, het lekkere eten, de natuur en lekker in je weilandje een gat kunnen maken voor een barbecue. Als je ’s morgens vroeg je weilandje in kunt lopen en rondom alleen heuvels, bossen en landerijen ziet, dat geeft een fijn gevoel. Nog wel erg veel te doen, met name opruimen/ leegruimen en renoveren, maar we krijgen gelukkig af en toe hulp van vrienden. Ook het neerzetten van een bijgebouwtje of tuinhuisje is geen issue, tot 40 m3 zonder al te veel restricties. Men houdt wel van netheid, dus als er bijvoorbeeld teveel onkruid in de tuin staat, wordt dat wel medegedeeld, zij het met een grapje…
 
Al met al een grote stap en de periode tussen een eerste bezoek en complete verhuizing binnen 3 maanden was erg kort en dus druk. Wij zijn er nog maar pas, maar het voelt goed.

SHARE IT:

Commenting area

  1. Goedenavond, leuk om jullie verhaal te lezen
    Benieuwd hoe het een jaar later is. Wij hebben ook plannen om van de veluwezoom naar de harz te verhuizen, dus benieuwd naar jullie ervaringen! Bedankt! Groetjes

Reageer